வாழ்க்கையை பின்னோக்கி
பார்க்கிறேன்...
அப்பா மட்டுமே என்
கதாநாயகனாக...
அம்மாவின் அணைப்பில்
மட்டும் தெரிந்த அன்பு...
அப்பாவின் தோளில்
என்னை சாய்த்துக்கொண்ட
தருணங்கள்...
உடன் பிறந்தவள் மட்டும்
என் விளையாட்டு எதிரியாக...
முட்டியில் ஏற்பட்ட சிராய்ப்புகள்
மட்டும் வலிகளாக...
பொம்மைகள் மட்டும்
உடைத்த பொருள்களாக...
புரிகிறது இப்பொழுது
காலம் மிகவும்
மாறிவிட்டதென்று ...

தாய்

கர்பக்ரகத்தில் வைத்து

வேதம் ஓத வேண்டாம்...

கருப்பையில் சுமந்த

சுமையை சுகமாக்கி...

நித்திரை மறந்த

தன் இளமை காலத்தை

உனக்கே வாழ்ந்து...

முதிர்வு காலத்தில்

அவளை மனுஷியாய்

மதித்தால் போதும்....

மாற்றங்கள்

கடலின் சீற்றத்திற்கு

அச்சமுண்டு

நீ கோவமாய் சீரும்வரை...

தீயின் சூடிற்க்கு

அஞ்சியதுண்டு

உன் சொற்கள் சுடும்வரை...

இருளை கண்டு

பயந்ததுண்டு

வெளிச்சமாய் நீ தோன்றும்வரை...

கனவுகள் பிடித்ததில்லை

நீ என் கனவில் வரும்வரை...

தாயின் அரவணைப்பு மட்டும்

பிடித்ததுண்டு

நீ என்னை அணைக்கும்வரை...